Το φριχτό τέλος για τον ηθοποιό που έπαιξε σε δεκάδες ελληνικές ταινίες

Ο πολυδύναμος κωμικός μας Ράλλης Αγγελίδης

Από τους εμπνευσμένους ρολίστες του χρυσού ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας ο Ράλλης Αγγελίδης.

Υποδύθηκε πλήθος δεύτερων ρόλων στην μεγάλη εποχή του κινηματογράφου μας και τους επένδυσε μοναδικά, με το έξοχο λυρικό – κωμικό του κύτταρο.

Του Πάνου Αβραμόπουλου

Παράλληλα με την άρτια και εμπνευσμένη σκηνική του παρουσία ο Ράλλης Αγγελίδης, είχε και έναν εξαιρετικά κωμικό σωματότυπο – μεγαλόσωμος και γεροδεμένος, που του επέτρεπε να βγάζει άνετα αδρές γραμμές, γονιμοποιημένες ωστόσο με ατελείωτες δόσεις χιούμορ, που απέσπασαν την αγάπη μας και το ατελείωτο χειροκρότημά μας.

Τον απολαύσαμε έτσι να υποδύεται με ηθική ενάργεια, τον ταβερνιάρη στην επική ταινία μας «Ο μεθύστακας», με τον ανεπανάληπτο Ορέστη Μακρή, τον σερβιτόρο στην κωμωδίας μας «Η ωραία των Αθηνών», με την μοναδική Γεωργία Βασιλειάδου, τον ενωμοτάρχη στην «Αρπαγή της Περσεφόνης», τον επιλοχία «Στα κωθώνια του Συντάγματος», τον πατέρα του γαμπρού μιας εκ των τριών ανεψιών της θείας Γεωργίας Βασιλειάδου, στην έξοχη κωμωδία μας «Η θεία από το Σικάγο», τον ενεχυροδανειστή στον «Γυναικά», τον επιβλητικό και μεγαλοπρεπή νομικό σύμβουλο τράπεζας, στην αξεπέραστη κωμωδία μας, «Μια ζωή την έχουμε», με τους λατρεμένους μας Τάκη Χόρν, Υβόν Σανσόν, Χρήστο Τσαγανέα, Περικλή Χρηστοφορίδη κ.α., τον γιατρό στην σπουδαία επίσης κωμωδίας μας «Ο θησαυρός του μακαρίτη», με τους ανεπανάληπτους Νίκο Ρίζο, Βασίλη Αυλωνίτη, Ξένια Καλογεροπούλου, Στέφανο Ληναίο και Γεωργία Βασιλειάδου, τον σκερτσόζο καπετάνιο στην ταινία «Καπετάνιος για κλάματα», τον συμβολαιογράφο στην «Σχολή για σοφερίνες» και σε πολλούς άλλους ακόμα ρόλους, κατά βάση κωμικούς, που τους κόσμησε κυριολεκτικά, με το ευγενές και πολυδύναμο κωμικό του κύτταρο.

Ο Ράλλης Αγγελίδης υπήρξε παιδί του ποντιακού ελληνισμού και είδε το φως της ζωής στην Οδησσό της Ρωσίας – της οποίας κόμιζε τα εμπνευσμένα πολιτισμικά της σπέρματα, με την ξεχωριστή διαχρονικά πνευματικά άνθηση της Οδησσού – το 1902. Εκδηλώνοντας ιδιαίτερη αγάπη για την τέχνη και το θέατρο, με την αποπεράτωση των γυμνασιακών του σπουδών και αφότου είχε κάνει βασικές δραματικές σπουδές, ρίχτηκε ευθύς στην αρένα του θεάτρου. Και ειδικά από τα μέσα της δεκαετίας του ΄30, συμμετείχε ενεργά σε οπερέτες και επιθεωρήσεις, που μεσουρανούσαν τότε και ανέδειξαν παραδειγματικά τις υψηλές λυρικές του αρετές.

Την δεκαετία του ΄40 ο Ράλλης Αγγελίδης ήλθε με την οικογένειά του στην Αθήνα και συνεργάστηκε ευρέως με το θεατρικό σχήμα του «Ακροπόλ», όπου ανέδειξε και κει το σπουδαίο υποκριτικό του τάλαντο. Πρόβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη έκανε το 1939, με την ταινία «Νύχτα χωρίς ξημέρωμα», για να κλείσει την κινηματογραφική του αυλαία το 1966. Η συγκομιδή του Ράλλη Αγγελίδη στον κινηματογράφο προσμετρά 59 ταινίες, που είναι διάστικτες όλες, από το εμπνευσμένο λυρικό του τάλαντο.

Στην προσωπική του ζωή ο Ράλλης Αγγελίδης, δεν είχε κάνει οικογένεια, έχοντας ανίψια από την αδελφή του, που διέμενε στην Πάτμο. Ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς και συνεδέετο με αδιάρρηκτους φιλικούς δεσμούς, με την Γεωργία Βασιλειάδου και τη Ρένα Ντόρ. Στη δύση της ζωής του υπέφερε από σάκχαρο, με αποτέλεσμα να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό των κάτω άκρων το 1972. Το ΄73 πούλησε το σπίτι του στην Κηφισιά και προσέφυγε στην αδελφή του στην Πάτμο, για να πεθάνει ένα χρόνια αργότερα το 1974, οπότε και ετάφη στην Πάτμο. Το άγγελμα του θανάτου του προξένησε άφατη θλίψη στο φάσμα του θεάτρου και του κινηματογράφου, διότι υπήρξε πέρα από πολυτάλαντος δραματικά και πολύ αγαπητός ως καλλιτέχνης !

Φιλμογραφία

1941 Νύχτα χωρίς ξημέρωμα
1950 Ο μεθύστακας
1951 Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν, Προπαντός ψυχραιμία
1952 Δυο κωθώνια στο ναυτικό!
1953 Ο Κοκοβιός, Ο γενίτσαρος
1954 Η ωραία των Αθηνών, Χαρούμενο ξεκίνημα
1955 Η κάλπικη λίρα, Ούτε γάτα, ούτε ζημιά, Πιάσαμε την καλή, Γλέντι, λεφτά κι αγάπη, Το οργανάκι του Αττίκ, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο
1956 Αρπαγή της Περσεφόνης, Η καφετζού, Τα κωθώνια του συντάγματος
1957 Η θεία απ’ το Σικάγο, Της νύχτας τα καμώματα, Ο γυναικάς, Κατά λάθος μπαμπάς,
Μανούλα, θέλω να ζήσεις
1958 Μια ζωή την έχουμε , Χαρούμενοι αλήτες, Το νησί της σιωπής, Οι καβγατζήδες, Μια λατέρνα μια ζωή, Κάθε εμπόδιο για καλό, Η φτώχεια θέλει… καλοπέραση!, Αδέκαροι ερωτευμένοι
1959 Έγκλημα στο Κολωνάκι, Ο θησαυρός του μακαρίτη, Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι, Ο Θύμιος τα ‘κανε θάλασσα, Να πεθερός, να μάλαμα, Ήρωες της γκάφας, Έρωτας με δόσεις, Ανθισμένη αμυγδαλιά
1960 Χίλιες παρά μία νύχτες, Πλούσιοι χωρίς λεφτά, Μετά την αμαρτία, Το κλωτσοσκούφι
1961 Η ζωή μου αρχίζει με σένα, Το έξυπνο πουλί, Ο παλικαράς, Καπετάνιος για κλάματα, Το δράμα μιας αμαρτωλής, Ο θάνατος του παλικαριού
1962 Δουλειές του ποδαριού, Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης, Ο άντρας της γυναίκας μου, Κορόιδο γαμπρέ, Γαμπρός για κλάματα, Του Κουτρούλη ο γάμος, Οι τρεις σωματοφύλακες
1963 Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, Το τυχερό πανταλόνι, Οι σκανδαλιάρηδες , Ο ανιψιός μου ο Μανώλης, Ευτυχώς χωρίς δουλειά, Ένας βλάκας… με πατέντα!, Οι δύο αλεπούδες, Αμαρτωλά χέρια
1964 Ο πολύτεκνος, Σχολή για σοφερίνες, Ό,τι θέλει ο λαός,Έξω φτώχεια και καλή καρδιά
1966 Πλήγωσες την αγάπη μου
1968 Ένας κλέφτης με φιλότιμο

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.

www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης: Ο αγαθός γίγαντας που μας έκανε να κλάψουμε απ’ τα γέλια, είχε τραγικό τέλος

Αν και συνήθως οι ρόλοι του δεν ξεπερνούσαν σε χρόνο τα μερικά λεπτά και οι ατάκες του έβγαιναν με το… σταγονόμετρο, ο Ράλλης Αγγελίδης κατάφερε να κερδίσει μια θέση στις μνήμες όσων λατρεύουν τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, με την χαρακτηριστική παρουσία του.

Ήταν μέλος της ακόμα –τότε- ακμάζουσας ελληνικής κοινότητας της Οδησσού, στη σημερινή Ουκρανία, όπου γεννήθηκε το 1902. Σε νεαρή ηλικία όμως βρέθηκε στην Ελλάδα και από μικρός έδειξε την αγάπη του για την υποκριτική τέχνη. Έτσι τον συναντάμε ενεργό ως ηθοποιό ήδη από την δεκαετία του 1920, όπου εκμεταλλεύεται το πηγαίο χιούμορ του αλλά και τις φωνητικές ικανότητές του προκειμένου να διακριθεί κατά κύριο λόγο σε οπερέτες και επιθεωρήσεις, από τις οποίες ξεχωρίζουν τα έργα «Ορλώφ», «Ένας Κλέφτης στον Παράδεισο», «Σαπουνόφουσκες», «Απ’ την Αλβανία στο Ρίμινι», «Φτωχοδιάβολοι» και άλλα.

Μετά την τραγική περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζει να συνδέεται σχεδόν σε μόνιμη βάση με το θέατρο «Ακροπόλ» και από την επόμενη δεκαετία και μετά, «ανεβαίνει» στο «βαγόνι» του ακμάζοντος ελληνικού σινεμά.

Στο πρόσωπό του οι σκηνοθέτες της εποχής βρίσκουν έναν σωστό επαγγελματία, ικανό να παίξει μικρούς αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους, δίπλα σε ιερά τέρατα του κινηματογράφου, χωρίς να κομπλάρει από το δικό τους υποκριτικό μέγεθος και χάρη και στην δική του συνεισφορά μας χαρίζει ορισμένες από τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές!

Η πρώτη του παρουσία σε κινηματογραφικό πλατό καταγράφεται το μακρινό 1939, με το φιλμ «Νύχτα χωρίς ξημέρωμα», αλλά ουσιαστικά ενεργός γίνεται μετά το 1950 όταν και συμμετείχε στην σπουδαία ταινία «Ο μεθύστακας», με τον κορυφαίο Ορέστη Μακρή όπου υποδύεται τον ταβερνιάρη. Συνολικά εμφανίζεται σε 59 παραγωγές για περίπου μία εικοσαετία, μέχρι το 1968 όταν και παίζει για τελευταία φορά στο «Ένας κλέφτης με φιλότιμο».

Για την προσωπική ζωή του γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ, ενώ είχε σχεδόν αδελφική σχέση με την Γεωργία Βασιλειάδου, με την οποία συνεργάστηκαν σε μεγάλες επιτυχίες της εποχής, όπως η «Καφετζού» και η «Θεία από το Σικάγο», ενώ καλή φίλη του υπήρξε και η Ρένα Ντιόρ.

Τον βλέπουμε πολύ συχνά στο πλευρό και άλλων σπουδαίων ηθοποιών εκείνης της περιόδου, σε ταινίες που αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο, όπως το θρυλικό «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης» με τον Θανάση Βέγγο ή τον «Θησαυρό του Μακαρίτη», με Ρίζο, Αυλωνίτη και φυσικά την αγαπημένη του Βασιλειάδου, ενώ όλα εκείνα τα χρόνια παράλληλα παίζει και στο θέατρο, ακόμη και σε περιοδεύοντες θιάσους που γύριζαν ολόκληρη την Ελλάδα για παραστάσεις.

Δυστυχώς όμως αυτός ο ακούραστος εργάτης της υποκριτικής είχε άδοξο τέλος αφού νικήθηκε από έναν ύπουλο εχθρό. Τον σακχαρώδη διαβήτη… Εξαιτίας της κατάστασής του αναγκάστηκε να αφήσει την καριέρα του αλλά και την Αθήνα αφού το 1972 υπέστη ακρωτηριασμό και μετά από λίγους μήνες πούλησε το σπίτι του στην πρωτεύουσα και βρέθηκε στην Πάτμο όπου ζούσε η αδελφή του με την ανιψιά του. Τελικά άφησε στο νησί την τελευταία πνοή του το 1974 και ετάφη στο τοπικό νεκροταφείο…